„YANG SHUANGLIN. Współczesny chiński wenren: malarz i erudyta” 6 grudnia 2016 – 29 stycznia 2017

W dawnych Chinach ludzi wykształconych określano mianem wenren. Przedstawiciele wenren byli erudytami, a krąg ich zainteresowań obejmował literaturę, kaligrafię, malarstwo, muzykę. Otaczali się pięknymi i cennymi przedmiotami, których kolekcjonowaniu oddawali się z pasją. Zwykle piastowali stanowiska urzędników państwowych, chociaż praca ta nie decydowała o statusie wenren.

Yang Shuanglin – ur. 1957 w prowincji Shaanxi, to współczesny chiński wenren: artysta malarz, absolwent Chińskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hanzhou, kolekcjoner dawnej sztuki chińskiej, działacz na rzecz utrzymania i odnawiania zabytków. Dyrektor Związku Artystów w Xi’an oraz wicedyrektor Instytutu Malarstwa Tradycyjnego w tym mieście.

W swej twórczości Yang Shuanglin odwołuje się do dawnego malarstwa tworzonego przez chińskich erudytów, w którym dominowały pejzaże. Nie naśladuje tradycyjnych stylów, lecz je interpretuje, wykorzystując tusz i farby.
Prace w formie zwojów eksponowane na wystawie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu wpisują się w nurt malarstwa pejzażowego shanshiu – góry i woda. W kompozycjach dominują przedstawienia Gór Qin w prowincji Shaanxi oraz Wen Anyi – dawnej przystani cesarskiej poczty, którą zrewitalizowano dzięki staraniom artysty.
Wyjątkowy ze względu na temat, techniki wykonania i historię powstania jest obraz zatytułowany Zhaojin. Miejsce to znane jest z tworów skalnych z czerwonego piaskowca oraz niezwykłej, purpurowej barwy, jaką przybierają jesienią liście drzew. Yang Shuanglin przez dziesięć lat jeździł na plenery malarskie do Zhaojin, by w 2014 roku przez 200 dni tworzyć obraz. Wykorzystał tradycyjne techniki malarskie (m.in. tzw. suchego pędzla), by właściwie oddać siłę, wielkość i majestat gór.

Na ekspozycji zgromadzono również obiekty, jakimi otaczali się wenren w swoich gabinetach, do których wystroju przywiązywali dużą wagę: meble (stoły, regały, krzesła, łóżko), ozdobne wyroby z ceramiki, agatu i nefrytu. Znaleźć można również charakterystyczne dla chińskiej architektury mieszkalnej drewniane, ażurowe, bogato rzeźbione płyciny. Najważniejsze elementy wyposażenia pracowni chińskiego erudyty stanowiły tzw. cztery skarby: pędzel, papier, tusz i kamień do jego rozcierania, ponieważ kaligrafowanie i malowanie były podstawowymi zajęciami wenren.
Na wystawie zaprezentowane zostaną różne typy pędzli oraz bambusowe kubki, w których je trzymano, rozmaite gatunki papieru, tłoki pieczętne, a także sztabki tuszu i ceramiczne misy służące zarówno do mycia pędzli jak i rozcierania tabliczek tuszu. Większość obiektów wykonano w XIX i XX wieku. Pochodzą ze zbiorów prywatnych wzbogaconych kilkunastoma zabytkami z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
Kuratorki: Dorota Róż-Mielecka, Katarzyna Matuszczyk-Lu

 

About Author: admin

Wydarzenia